تفاوت سوئيچ هاي لايه دو و لايه سه

سوئيچ ها دو نوع هستند:

 - سوئيچ هاي لايه دو (Layer 2 Switch)

 - سوئيچ هاي لايه سه (Layer 3 Switch)




ابتدا با عملكرد سوئيچ آشنا شويم:

يك سوئيچ در ساده ترين تعريف: دستگاهي است كه كامپيوترها به آن وصل مي‌شوند. يك سوئيچ حاوي تعدادي پورت است كه هر كامپيوتر در شبكه از طريق كابل شبكه به آن وصل مي‌شود. ارتباط كامپيوترها در شبكه از طريق سوئيچ برقرار مي شود.

به عبارتي ديگر:

همانطور كه مي‌دانيم سوئيچ (Switch) دستگاهي است كه با آدرس هاي لايه دو (آدرس Mac) كار مي‌كند. كار يك سوئيچ در ساده ترين حالت اين است كه يك فريم (يا بسته) را از روي يك پورت دريافت كرده و با چك كردن جدول Mac address table، پورتي از سوئيچ كه بسته بايد از طريق آن به سمت مقصد ارسال شود (پورت خروجي) را يافته و سپس فريم يا بسته را از طريق پورت خروجي به سمت مقصد ارسال مي‌نمايد.




جدول Mac Address Table: داخل سوئيچ يك جدول وجود دارد كه آدرس Mac كامپيوترهايي كه به سوئيچ وصل هستند در اين جدول قرار مي‌گيرد.

مثال: فرض كنيم يك بسته از كامپيوتر A مي‌خواهد به سمت كامپيوتر B ارسال مي‌شود. وقتي كامپيوتر A اين بسته را مي‌سازد، در هدر بسته آدرس Mac خود را به عنوان آدرس Mac فرستنده و آدرس Mac كامپيوتر  B را به عنوان آدرس Mac گيرنده (مقصد) مي نويسد. (فرض كنيم كه كامپيوتر A به پورت شماره 1 سوئيچ وصل شده و كامپيوتر B به پورت شماره 2 سوئيچ وصل شده است.) بسته از كامپيوتر A ارسال شده و به پورت شماره 1 سوئيچ مي رسد.  سوئيچ بايد بسته را به كامپيوتر B تحويل دهد. همانطور كه گفتم سوئيچ داراي يك جدول (Mac Address Table) است كه در آن نوشته شده است: آدرس Mac فلان به پورت فلان وصل شده است. يعني در اين جدول نوشته است كه آدرس Mac مربوط به كامپيوتر A از طريق پورت شماره 1 قابل دسترس است و آدرس Mac مربوط به كامپيوتر B از طريق پورت شماره 2 قابل دسترس است.

ادامه: پس بسته كه به سوئيچ رسيد (از طريق كامپيوتر A) سوئيچ ابتدا از روي هدر بسته آدرس Mac مقصد را ديده (آدرس Mac كامپيوتر B) و سپس به سراغ جدولش رفته و از روي اين جدول مي‌فهمد كه اين بسته براي رسيدن به مقصد (آدرس Mac كامپيوتر B) بايد روي پورت شماره 2 ارسال شود.

خلاصه: كامپيوتر A يك بسته را ساخته و در آن آدرس Mac خود را به عنوان آدرس لايه دويي مبدا و آدرس كامپيوتر B را به عنوان آدرس لايه دويي مقصد در هدر بسته مي نويسد. بعد از كامل شدن بسته، كامپيوتر A بسته را به سوئيچ ارسال مي‌كند. سوئيچ اين بسته را از روي پورت شماره 1 خود دريافت نموده (چون كامپيوتر A به آن وصل شده است) و با نگاه كردن به جدول Mac address مي فهمد كه اين بسته براي رسيدن به كامپيوتر B بايد روي پورت شماره 2 (كه كامپيوتر B به آن وصل است) ارسال شود تا به مقصد برسد.


تفاوت سوئيچ هاي لايه دو و سه:

 - سوئيچ هاي لايه سه مي‌توانند به عنوان روتر نيز استفاده شوند اما سوئيچ هاي لايه دو اين قابليت را ندارند.

 - پورت هاي موجود در سوئيچ هاي لايه سه هم مي توانند به صورت لايه دويي و لايه سه ايي كار كنند (اگر لايه دويي كار كنند فقط آدرس Mac را مي شناسند اگر لايه سه ايي كار كنند آدرس IP را هم مي‌شناسند). البته هر پورت در يك لحظه يا لايه دويي كار مي كند يا لايه سه ايي. اما پورتهاي سوئيچ لايه دو فقط به صورت لايه دويي كار مي كنند (يعني فقط آدرس Mac را مي شناسند)

 - سوئيچ هاي لايه سه قابليت روتينگ و سوئيچينگ را دارند اما سوئيچ هاي لايه دو فقط قابليت سوئيچينگ را دارند.

 - سوئيچ هاي لايه سه در لايه Core شبكه استفاده مي شوند اما سوئيچ هاي لايه دو در لايه Access استفاده شده و با كامپيوترها در ارتباط مستقيم هستند (در ساختار سلسله مراتبي)

 - پروتكل هاي روتينگ مثل RIP، ISIS، و ... در سوئيچ هاي لايه سه قابل پياده سازي هستند (گفتم كه سوئيچ هاي لايه سه مي توانند جايگزين روتر شده و به عنوان روتر استفاده شوند) اما اين پروتكل ها بر روي سوئيچ هاي لايه دو قابل پياده سازي نيستند.

و برخي تفاوت هاي ديگر كه بيشتر ريزه كاري هستند و ممكن است عنوان كردنشان باعث سردرگمي شوند.